BGSAM

Arzu ÜNAL İyiliği çoğu zaman duygusal bir tercih, hatta bazen bir “lüks” gibi görüyoruz. Oysa bugünün dünyasında iyi kalabilmek, yalnızca bir karakter meselesi değil; aynı zamanda ciddi bir stratejik duruştur. Çünkü karmaşanın arttığı, güvenin azaldığı, herkesin kısa vadeli kazanç peşinde koştuğu bir ortamda tutarlılık en nadir sermayeye dönüşür. Kötülüğün daha

Arzu ÜNAL Tarih bazen büyük zaferlerin değil, büyük yalnızlıkların adıdır. Kimi insanlar kalabalık ordularla değil, vicdanlarının omzuna yüklediği ağır bir emanetle yürür. Fahreddin Paşa’nın Medine’deki hikâyesi de böyledir: Bir imparatorluk çökerken, bir komutanın çökmemeye çalışmasının hikâyesi. Ömer Fahreddin Türkkan, Osmanlı’nın son dönem askerlerinden biriydi. Fakat onu tarihin hafızasına kazıyan şey

İbrahim SOYTÜRK Hayat, kısa bir koşu değil; uzun, yorucu, inişli çıkışlı bir maratondur. Ne zaman başladığını tam olarak fark ederiz ne de hangi dönemeçte bizi neyin beklediğini önceden bilebiliriz. Bazen güneşli, ferah bir yolda ilerleriz; bazen yağmurun altında ıslanır, çamura saplanır, soğuk rüzgârlarla mücadele ederiz. Fakat hayatı anlamlı kılan da

Arzu ÜNAL Modern çağın en büyük yanılgılarından biri, “Yasal ise meşrudur” kabulüdür. Oysa yasal olan ile helal olan her zaman aynı şey değildir. Kanun bir davranışın suç olup olmadığını belirler; helallik ise o davranışın vicdana, hakkaniyete ve kul hakkına uygun olup olmadığını sorgular. Hukuk toplumun düzenini sağlar. Fakat hukuk, ahlak

Derya YILDIRIM Hayat, ucu bucağı görünmeyen bir okyanus gibidir; bazen sütliman, bazen de fırtınalarla dolu. Bu yolculukta herkes zaman zaman belirsizliklerin sisinde kalır, kararsızlığın kıyısına vurur. Ancak kadim bir bilgelik der ki: “Doğru yolda olan bir insanın kaybolması mümkün değildir.” Çünkü doğru yol, haritalarla çizilen fiziksel bir rota değil; insanın

Arzu ÜNAL Osmanlı çalışma hayatına dair tartışmalar genellikle iki uç arasında gidip geliyor: Bir yanda “insanı merkeze alan adil düzen” anlatısı, diğer yanda kurumsallaşmamış ve keyfî bir yapı eleştirisi. Oysa hakikat, çoğu zaman bu iki yaklaşımın kesişiminde saklıdır. Osmanlı’da işçi-işveren ilişkileri ne tamamen idealize edilecek kadar kusursuzdu ne de bütünüyle

Hüseyin YILDIRIM Bazen bir ülkenin kimliğini anlamak için bugüne değil, toprağın derinlerine bakmak gerekir. Bulgaristan da tam olarak böyle bir coğrafya. Üzerinden geçen kavimler, kurulan medeniyetler ve geride bırakılan izler, bugünkü kültürel dokunun görünmeyen ama güçlü yapı taşlarını oluşturuyor. Her şey, yaklaşık MÖ 6500’lere uzanan Neolitik dönemle başlıyor. Karanovo kültürüyle

Derya YILDIRIM Bazı kelimeler vardır; telaffuz edildiği an havada asılı kalır. Bir koku gibi yayılır odaya, bir dokunuş gibi yumuşaktır. “Günaydın sabah güneşim” cümlesi, dilin kalbe ettiği en zarif secde gibidir. Basit bir selamlama değil, varoluşa açılan sessiz bir parantezdir bu. İçinde bazen sırılsıklam bir aşkı, bazen bitmek bilmez bir

Arzu ÜNAL Gittiğin gün, kapının eşiğinde kaldı gölgen oğlum… Ben içeri giremedim bir daha, çünkü sen dışarıda kaldın. Elimde bir mendil, ama gözyaşı yetmiyor silmeye seni. Adını fısıldıyorum rüzgâra, belki Çanakkale’ye varır diye. Sen şimdi hangi tepede uyursun, hangi siperde üşürsün bilmem… Üstüne örttüğüm son bakışım yorganın oldu mu geceleri?

Sinan AKBAŞ Bazen bir ülkenin gerçeğini anlamak için ekonomik raporlara, grafiklere ya da bütçe tablolarına bakmak gerekmez. Bazen bir sabah pazara giden bir emeklinin cebindeki paraya bakmak yeterlidir. Ya da bir annenin, çocuğunun tedavisi için plastik kapak toplarken gözlerini kaçırmasına… İşte orada başlar asıl hikâye. Sessiz, ağır ve çok derin

Berna KAYA Her trajedi sonrası aynı yerden kırılıyoruz. Ama artık sadece üzülmenin ötesine geçip, elimizdeki kalemin gücünü sorgulama vakti. İletişim, sadece görünürlük yönetimi değildir; anlam ve meşruiyet inşa etme sanatıdır. Bugün tanık olduğumuz trajedilerin kökeninde, şiddeti estetize eden o “tehlikeli” anlatıların payı yadsınamaz. Bir içeriğin şiddeti eleştirmesi ile onu hayranlık