BGSAM

Berna KAYA Kuş tüyü hafiftir, ama yönü değiştirir. Ekipten biri fark edilir bir başarı gösterir; lider bunu görmezden gelir. Kimse sesini çıkarmaz. Bu küçük an, zamanla güveni aşındırır. Kuş tüyü etkisi, reklam ve marka iletişiminde sıkça kullanılan bir kavramsal çerçevedir; temel varsayımı şudur: algıyı büyük hamleler değil, küçük temasların sürekliliği

Berna KAYA İnsanlar çoğu zaman doğruyu aramak için değil, kendi yetersizliklerini bastırmak için ahlaka sarılırlar. Anlamaya çalışmak yerine damgalarlar. Zayıf olan, güçlüyle yüzleşemez; o yüzden iyi ve kötüyü icat eder. Merak yerine yargı, diyalog yerine etiket, soru yerine infaz gelir. “Yanlışsın” demezler; “Sorunlusun”, “Fazlasın”, “Uygunsuzsun” derler. Bu, sürünün dilidir. Sürü,

Berna KAYA Kurumlar çoğu zaman itibar krizlerini dışarıda arar. Medyada, sosyal ağlarda, rakiplerde… Oysa en büyük itibar riski genellikle içeridedir; en üst katta, en az konuşulan yerde. “Balık baştan kokar” sözü, itibar yönetimi söz konusu olduğunda bir deyim değil, bir gerçektir. Bir şirketin lideri kurumsal itibarı önemsemiyorsa, o kurumda çalışanlardan

Berna KAYA Alaçatı’nın Ritmi Bozuluyor Sizin de dikkatinizi çekti mi, son dönemlerde Alaçatı’da olanlar? Bir zamanlar insanı yavaşlatan, sokaklarında yürürken nefes aldıran o tanıdık his… Taş evlerin gölgesinde akan sohbetler, müziğin mekânla uyumlu olduğu akşamlar, sabahın kendine ait sessizliği… Neydi Alaçatı’yı Alaçatı yapan? Bugün bu soruyu sormamızın nedeni bir şikâyet

Bugün Türkiye’de düşünmenin yerini refleksler, konuşmanın yerini etiketler aldı. Bir cümle kuruyorsun, hemen bir parti rozeti yapıştırılıyor. Osmanlı’yı sevdiğini söylüyorsun, “AK Partili” ilan ediliyorsun. Bozkurt işareti yapıyorsun, “MHP’li” oluyorsun. Atatürk’ten bahsediyorsun, “CHP’li” damgası vuruluyor. Sanki bu toprakların tarihi, değerleri ve sembolleri belli partilerin tapulu malıymış gibi… Oysa gerçek çok daha

Berna KAYA Bilgi çoğaldıkça, güvenin kaynağı değişti. Bugün mesele ne bildiğin değil, neyi yaşayarak öğrendiğin. Son zamanlarda bilgi bir açık büfe gibi. Sunumu şık, tabaklar parlak, içerik bol. Ama tuhaf bir şey var: Tokluk hissi yok. Burada asıl soru şu: “Ne biliyorsun?” değil, “Bildiğini neye dayanarak söylüyorsun?” Bu ayrımı yalnızca

Berna KAYA The Economist’in kapağı, 2026’ya girerken dünyanın hangi gerilimlerin arasında sıkıştığını değil, hangi yönde yeniden şekillendiğini anlatıyor. Kapağa ilk baktığınızda muhtemelen benim gibi şaşırıyorsunuz: Her şey birbirine karışmış. Savaş var, teknoloji var, sağlık var, ekonomi var… İnsan bakacak yer bulmakta zorlanıyor. Ama ben o görüntüyü bir kaos olarak görmüyorum.

Gülten RAYİMOĞLU Hayat, hepimiz için farklı anlamlar taşır ama özünde hep aynı şeydir: Akıp giden bir nehir. Bugün burada, yarın başka bir yerde; bir gün mutlu, bir gün hüzünlü… Zaman, hiç durmadan ilerlerken, biz farkında bile olmadan dün olur bugün, bugün olur yarın. Hayat dediğin, biraz dünden, biraz bugünden, biraz

Hamiyet ÇAKIR Dünya hiç olmadığı kadar hızlı değişiyor ve gelişiyor. Teknoloji, ekonomi, kültür ve hatta insanlar… Her şey sürekli bir dönüşüm içerisinde. Eğer bu hıza ayak uydurmazsanız, geride kalmanız kaçınılmaz olur. Ancak mesele sadece bu hıza yetişmek değil; aynı zamanda bu hızın getirdiği değişimle nasıl başa çıkacağınızı öğrenmek. Çünkü hayat,

Gülten RAYİMOĞLU Takvimler yeni bir haftanın ilk gününü gösterirken şehir, her zamanki telaşıyla uyanıyor. Aynı sabah, aynı sokaklar, aynı gökyüzü… Ama insanın sabahı hep farklıdır. Çünkü her birimiz güne kendi hikâyemizin yüküyle, beklentisiyle ve umuduyla başlarız. Kimi için sabah, yarım kalan hayallerin yeniden filizlenme ihtimalidir. Umudun kapıyı çalmasıdır sabahlar…Kimi içinse