Nuh’un Gemisi Tartışması: Ağrı’dan Dünyaya Uzanan İnanç, Bilim Ve Jeopolitik Hat
İbrahim SOYTÜRK
YABANCI UZMANLAR NEDEN BU BÖLGEYLE İLGİLENİYOR?
Meselenin üzerinde durulması gereken başka bir tarafı daha vardır.
Amerikalı, İngiliz ve farklı ülkelerden araştırmacıların Durupınar oluşumu ve Ağrı çevresiyle ilgilenmesi, konunun artık yalnızca yerel bir söylenti olarak değerlendirilemeyeceğini gösteriyor.
Fakat burada çok önemli bir ayrım yapmalıyız:
Yabancı uzmanların araştırma yapması, Nuh’un Gemisi’nin bulunduğunun kanıtı değildir.
Aynı şekilde, yer altı radarlarında tespit edildiği ileri sürülen geometrik yapıların veya boşlukların “gemi odaları” olduğunun da bilimsel olarak kesinleştirilmesi gerekir.
Bilimin gücü zaten burada ortaya çıkar.
Önce iddia edilir.
Sonra ölçülür.
Sonra farklı ekipler aynı sonucu tekrar elde etmeye çalışır.
Ardından örnekler tarihlendirilir ve bağımsız laboratuvarlarda incelenir.
Ancak bütün bunlardan sonra bilimsel bir hükme yaklaşılabilir.
Türkiye’nin yapması gereken de heyecanı reddetmek değil, heyecanı bilimin disiplinine teslim etmektir.
EĞER YER ALTINDA GERÇEKTEN BÖLMELER VARSA…
Konuşmada dikkat çeken iddialardan biri, yapılan taramalarda büyük yapıya ait olduğu düşünülen bölmeler veya odalara benzer oluşumların tespit edildiği yönündedir.
İşte bundan sonraki araştırmaların en kritik noktalarından biri burasıdır.
Eğer yer altında düzenli geometrik yapılar bulunuyorsa şu sorular bilimsel yöntemlerle cevaplandırılmalıdır:
Bunlar doğal jeolojik kırılmalar mıdır?
İnsan eliyle oluşturulmuş yapılar mıdır?
Organik malzeme bulunuyor mu?
Ahşap kalıntısı mevcut mu?
Varsa hangi döneme aittir?
Toprak kimyasında görülen farklılıkların nedeni nedir?
Bölgenin eski iklim ve jeolojik şartları nasıldı?
Bunların cevapları bulunmadan “gemi bulundu” demek doğru değildir.
Ama aynı şekilde, yeterli araştırma yapılmadan “burada hiçbir şey yoktur” demek de bilimsel yaklaşım değildir.
Araştırmak gerekir.
EN KRİTİK MESELE: KUR’AN “CUDİ” DİYOR
Tartışmanın inanç ve coğrafya bakımından en önemli noktalarından biri Kur’an-ı Kerim’deki ifadedir.
Hûd Suresi’nin 44. ayetinde tufanın sona ermesinin ardından gemi için:
“Gemi Cûdî üzerine oturdu.”
buyrulur.
Dolayısıyla İslamî kaynaklar açısından tartışmanın merkezindeki kavram Ağrı değil, Cûdî’dir.
Türkiye’deki geleneksel kabule göre Cudi Dağı Şırnak civarındadır.
Bu nedenle Ağrı’daki Durupınar oluşumunu doğrudan Kur’an’da belirtilen yerle özdeşleştirmek bilimsel ve teolojik açıdan ihtiyat gerektirir.
Bazı yorumlarda tarih boyunca “Cudi” kelimesinin belirli bir tek zirveden ziyade dağlık bir bölgeyi veya coğrafi tanımlamayı ifade etmiş olabileceği tartışılmıştır.
Fakat bundan hareketle “Kur’an’daki Cudi kesinlikle Ağrı Dağı’dır” sonucuna ulaşmak bugün için mümkün değildir.
İşte araştırılması gereken konulardan biri de budur.
AĞRI MI, CUDİ Mİ? TÜRKİYE İKİSİNİ RAKİP HALE GETİRMEMELİ
Türkiye’nin yapabileceği en büyük stratejik hata şudur:
Ağrı’yı savunmak için Cudi’yi reddetmek veya Cudi’yi savunmak için Ağrı’daki araştırmaları küçümsemek.
Buna hiç gerek yoktur.
Tam tersine Türkiye çok daha büyük düşünmelidir.
Ağrı–Cudi–Mezopotamya tufan araştırmaları koridoru oluşturulabilir.
Jeologlar yalnızca Durupınar’ı incelememelidir.
Şırnak ve Cudi çevresi de araştırılmalıdır.
Mezopotamya’nın eski su rejimleri incelenmelidir.
Paleoklimatoloji çalışmaları yapılmalıdır.
Eski yerleşimlerin dağılımı araştırılmalıdır.
Böylece Türkiye “Gemi Ağrı’da mı Cudi’de mi?” kavgasının tarafı olmak yerine, tufan araştırmalarının dünya merkezi haline gelebilir.
İşte stratejik devlet aklı budur.
BİR GEMİDEN ÇOK DAHA BÜYÜK BİR HİKÂYE
Hz. Nuh kıssasını yalnızca “gemi nerede?” sorusuna indirgemek de doğru değildir.
Kur’an’daki Nuh kıssasının merkezinde insanın sorumluluğu, uyarıya kulak vermesi, iman, ahlak, sabır ve kurtuluş vardır.
Gemi bunun sembolüdür.
Hz. Nuh’un Allah’ın emriyle gemiyi hazırlaması bize başka bir medeniyet mesajı daha verir:
Tehlike gelmeden hazırlık yapılır.
Bu düşünceyi bugüne taşıdığımızda son derece stratejik bir anlam ortaya çıkar.
Devletler de böyledir.
Milletler de böyledir.
Felaket geldikten sonra hazırlanan plan, plan değildir.
Nuh kıssasının çağımıza verebileceği en büyük derslerden biri belki de budur:
Geleceği gören, gemisini fırtınadan önce inşa eder.
NUH’UN GEMİSİ BİR “ORTAK İNSANLIK” SEMBOLÜ OLABİLİR
Burada önceki değerlendirmemizde üzerinde durduğumuz Hristiyan–Müslüman yakınlaşması meselesini daha geniş düşünmek gerekir.
Nuh anlatısı yalnızca Müslümanların hafızasında bulunmaz.
Yahudilik ve Hristiyanlıkta da güçlü biçimde yer almaktadır.
Bu nedenle Ağrı veya Cudi çevresinde gerçekleştirilecek uluslararası bilimsel çalışmalar, Türkiye’ye olağanüstü bir kültür diplomasisi imkânı sağlayabilir.
Fakat Türkiye bunu hiçbir topluma karşı kurulacak dinî ittifak biçiminde okumamalıdır.
Hedef;
Müslüman–Hristiyan ittifakı değil, insanlığın ortak mirası etrafında medeniyetler arası diyalog olmalıdır.
Bu ayrım son derece önemlidir.
Birincisi yeni cepheler oluşturabilir.
İkincisi Türkiye’yi barışın merkezi haline getirebilir.
AĞRI’YA İNSANLAR DEĞİL, ÖNCE BİLİM GİTSİN
Sosyal medyada “Ağrı’ya büyük bir akın başlayabilir” şeklinde yorumlar yapılıyor.
Böyle bir ihtimal küçümsenemez.
Ancak Türkiye’nin hedefi kontrolsüz bir ziyaretçi akını olmamalıdır.
Önce bilim insanları gitmelidir.
Sonra bilimsel altyapı kurulmalıdır.
Daha sonra koruma planı hazırlanmalıdır.
Ardından ziyaretçi yönetimi oluşturulmalıdır.
Çünkü milyonlarca kişinin ilgisini çekebilecek bir alanı hazırlıksız biçimde dünyaya açmak, keşfedilen şeyi korumak yerine tahrip edebilir.
“DEVLET BİLİYOR” DEMEK YERİNE DEVLET ARAŞTIRMALI VE AÇIKLAMALI
Konuşmada geçen önemli ifadelerden biri de şudur:
“Devletimiz en iyisini bilir.”
Elbette devlet kurumlarının elinde kamuoyunun erişemediği teknik çalışmalar bulunabilir.
Ancak bilimsel bir meselede asıl güç, gizlilikten değil şeffaflıktan gelir.
Türkiye burada örnek bir model geliştirebilir.
Kültür ve Turizm Bakanlığı, üniversiteler, TÜBİTAK, ilgili yerel yönetimler ve uluslararası bilim kuruluşlarının katılımıyla bağımsız bir bilim kurulu oluşturulabilir.
Her yıl:
“Ağrı–Cudi Tufan Araştırmaları Raporu”
yayımlanabilir.
Ne bulundu?
Ne bulunamadı?
Hangi numuneler incelendi?
Hangi tarihlendirme yöntemleri kullanıldı?
Hangi hipotezler elendi?
Hangi sorular açık kaldı?
Dünya bunların tamamını görebilmelidir.
Türkiye’nin itibarı sansasyonla değil, bilimsel güvenilirlikle büyür.
DÜNYA BUNU KONUŞACAKSA MERKEZİ TÜRKİYE OLMALIDIR
Burada asıl stratejik meseleye geliyoruz.
Eğer Nuh’un Gemisi tartışması önümüzdeki yıllarda daha fazla büyüyecekse dünyanın bu konuyu Londra’dan, Washington’dan veya başka merkezlerden öğrenmesini beklememeliyiz.
Çünkü araştırılan coğrafya Türkiye’dedir.
Uluslararası kongre Türkiye’de yapılmalıdır.
Bilimsel veri merkezi Türkiye’de kurulmalıdır.
Müze Türkiye’de olmalıdır.
Belgeseller Türkiye’den çıkmalıdır.
Uluslararası akademik yayınlar Türkiye’nin öncülüğünde hazırlanmalıdır.
Hikâyenin geçtiği toprak bizimse, bilimsel araştırmanın merkezlerinden biri de Türkiye olmalıdır.
AĞRI VE CUDİ ARASINDA BİR “NUH MEDENİYET ROTASI”
Daha büyük düşünelim.
Ağrı’dan başlayıp Güneydoğu Anadolu’ya uzanan uluslararası bir kültür rotası oluşturulabilir.
Bunun adı:
“Nuh Medeniyet Rotası”
olabilir.
Bu rota yalnızca Nuh’un Gemisi iddiasını değil, Anadolu ve Mezopotamya’nın binlerce yıllık medeniyet tarihini anlatabilir.
Ağrı…
Doğubayazıt…
Van…
Şırnak…
Cudi…
Mardin…
Şanlıurfa…
Mezopotamya…
Böyle bir hat oluşturulduğunda Türkiye tek bir arkeolojik iddiayı pazarlayan ülke olmaktan çıkar.
İnsanlık tarihini anlatan ülkeye dönüşür.
BGSAM İÇİN STRATEJİK ÖNERİ: “NUH VE TUFAN ARAŞTIRMALARI DOSYASI”
Bu konu günlük bir haber olarak görülmemelidir.
Bağımsız bir araştırma dosyası hazırlanmalıdır.
Dosyada Kur’an’daki Nuh kıssası, Tevrat ve İncil geleneğindeki tufan anlatıları, Mezopotamya tufan anlatıları, Cudi’nin tarihî kaynaklardaki yeri, Ağrı geleneğinin ortaya çıkışı, Durupınar araştırmaları, jeolojik değerlendirmeler ve uluslararası medya haberleri ayrı ayrı ele alınmalıdır.
Böylece inanç ile bilim birbirine karıştırılmadan, fakat birbirini dışlamadan incelenebilir.
Ardından konunun uzmanlarının katılacağı özel bir televizyon programı hazırlanabilir.
Programın sorusu da çok net olmalıdır:
“NUH’UN GEMİSİ: İNANÇ MI, ARKEOLOJİ Mİ, YENİ BİR DÜNYA MİRASI MI?”
Masada bir ilahiyatçı bulunmalı.
Bir jeolog bulunmalı.
Bir arkeolog bulunmalı.
Bir tarihçi bulunmalı.
Bir jeofizik uzmanı bulunmalı.
Bir de strateji ve kültür diplomasisi uzmanı bulunmalı.
Çünkü mesele ancak bütün bu disiplinler aynı masaya oturduğunda doğru anlaşılabilir.
BELKİ DE ARADIĞIMIZ SADECE GEMİ DEĞİLDİR
Bir gün bilim kesin biçimde “Bu oluşum Nuh’un Gemisi değildir” diyebilir.
Bir gün beklenmedik bulgular ortaya çıkıp bütün tartışmayı başka bir noktaya da taşıyabilir.
Bilimin önünü açık bırakmalıyız.
Fakat sonuç ne olursa olsun Türkiye’nin elinde değişmeyecek büyük bir gerçek vardır:
Anadolu ve Mezopotamya, insanlığın en eski hafıza coğrafyalarından biridir.
Bu yüzden meseleyi yalnızca “gemi bulundu mu?” seviyesinde tartışmak bize yakışmaz.
Daha büyük soruyu sormalıyız:
İnsanlığın ortak hafızasında Türkiye’nin yeri nedir?
Belki Ağrı’da araştırılan şey bir gemidir.
Belki doğal bir jeolojik oluşumdur.
Fakat Nuh kıssasının bize bıraktığı ders tartışmasızdır:
Fırtına yaklaşırken bazıları gökyüzünü seyreder.
Bazıları tartışır.
Bazıları inanmaz.
Bazıları ise geleceği düşünür ve gemiyi inşa eder.
Türkiye’nin görevi de geleceğin fırtınalarını beklemek değil;
bilimle, kültürle, diplomasiyle ve stratejiyle kendi geleceğini bugünden inşa etmektir.
